Creative Hub

One can only heal if they want to - not because they have too Black eyes — no home, staring into nothing, through a heart of stone. Empty soul, fading light, your world is built on promises that die at night. You’re slipping through the cracks again, I reach out — but you pretend. Please, please stay. Don’t fade away. I can’t watch you decay. You keep falling, while I keep calling: please, please stay. You could be flying, but you keep hiding, drowning deep where truth’s coll

Soms ervaren we een levensveranderende impuls die voelt als een aardbeving. En midden in weer een slapeloze nacht overkwam het mij. Ik schoot rechtop in bed. Het voelde alsof de bliksem me had geraakt. Alle leegte die ik stiekem koesterde als een oude vriend, verliet mijn lichaam. Wat dit ook veroorzaakte, het kwam als een wonder uit de hemel. Na eeuwen van vermoeidheid, verveling, sigaretten en alcohol werd een cruciale beslissing genomen. Ik ga mijn leven veranderen. Zoals

Good morning, little blue-eyed witch — or should I call you fairy? Sneaking ’round my sleepy head, your footsteps soft and airy. A smile crawls up my lips; before I even wake, you settle on my lab and purr, “Well, well… what’s mine to take?” Your hands go wandering over me, searching for a clue. But that sparkle in your eyes tells me what you really want to do. So now the turn is mine — I’ll kiss you once again. Two kisses make a promise, and the third one… that’s the win. We

One of the things that can completely knock me off balance is humanity’s adorable belief that we can control everything. I mean… look at us. We plan pensions while our planet is on a countdown timer. We buy houseplants while silently wondering if we’ll still be alive next Tuesday. My mind loves to help with that. What if I get sick? Lose my job? My house? My life? My Wi-Fi? Thinking about my bucket list makes it worse. I should have started years ago. Now the world is clearly

High tide, low life, lost in between, hide my scars where none are seen. I fall, I break, I still survive, A silent scream to feel alive I wear my crown for all to see, But underneath I’m barely me. I am the lovely, loved by all, Still I tremble when I fall. I am in pain — and that’s not fair, I speak in truth but choke on a prayer. The mirror lies, yet I remain, Beautiful inside the pain. When winter comes, the light grows thin, The cold creeps slowly under my skin. Fear run

Eigenlijk is er niets aan de hand. Behalve dat ik me druk maak over de onoverzichtelijke online wereld van maar liefst veertig miljoen spelletjes op Roblox. Google het maar. Het getal is niet verzonnen. Houd je adem maar even in. En bedenk dan dat jij nog te jong bent voor social media-accounts. Want anders had ik niet veertig miljoen zorgen, maar veertig miljoen én vier. Plus de buitenwereld. En jij. Alleen op de fiets. Soms kan ik letterlijk niet ademen bij de gedachte dat

Sometimes we experience a life-changing impulse that feels like an earthquake. And in the middle of another sleepless night it hit ME.  I sat straight up in my bed. It felt like lightning had struck me. All the emptiness that I secretly cherished as an old friend, left my body. Whatever caused this came like a miracle from heaven. After ages of tiredness, boredom, cigarettes and liquor, a crucial decision was made. I will change my life. Like Julia Roberts in Eat, Pray, Love.

Hoe je de Apocalyps Overleeft met een Papieren Zak Een van de dingen waar ik mij ontzettend aan kan irriteren, is het naïeve geloof van de mensheid dat wij ondanks alles wat er gaande is nog steeds de controle hebben. Ik bedoel… kijk ons eens.  We zijn een stel verwende aasgieren terwijl de planeet op een aftelklok leeft.  Niemand die het land bestuurt, overal ellende.  Mijn hoofd helpt mij maar al te graag om deze destructieve gedachten te ondersteunen. Wat als ik ziek word?