Hoe je de Apocalyps overleeft met een papieren zak

Hoe je de Apocalyps Overleeft met een Papieren Zak

Een van de dingen waar ik mij ontzettend aan kan irriteren, is het naïeve geloof van de mensheid dat wij ondanks alles wat er gaande is nog steeds de controle hebben.

Ik bedoel… kijk ons eens. 

We zijn een stel verwende aasgieren terwijl de planeet op een aftelklok leeft. 

Niemand die het land bestuurt, overal ellende. 

Mijn hoofd helpt mij maar al te graag om deze destructieve gedachten te ondersteunen.

Wat als ik ziek word?

Of mijn baan verlies..

Mijn huis?

Mijn leven?

Mijn wifi?

Mijn bucketlist maakt het alleen maar erger.

Ik had jaren geleden moeten beginnen.

Nu lijkt de wereld zich voor te bereiden op zijn grote finale, dus wat heeft het nog voor zin?

Skydiven na de apocalyps voelt toch wat minder spectaculair.

Ik zie samen met mijn reis naar Curaçao de dolfijnen weg zwemmen en besef dat het te laat is om hun staarten te grijpen en in een poëtisch documentaire moment te verdwijnen. 

Weer een droom sterft. 

Samen met mijn kans om me ooit “compleet” te voelen.

Maar maak je geen zorgen.

Misschien drukt morgen een Koreaan op de nucleaire knop en verdampen we allemaal.

Geen stress hoor — onze wannabe Nobelprijs-genomineerde redder drukt vast eerst. 

Boem.

Zie je? Veiligheid. Controle. Leiderschap.

Nu hoef ik alleen nog maar bang te zijn voor de Russen, de Chinezen, klimaatverandering, AI en — zeg het alsjeblieft tegen niemand — soms zelfs voor mijn moeder.

Ergens daartussen staan Vikingen op uit de as als majestueuze feniksen, klaar om een wereld te veroveren die niet meer bestaat.

Zelfs zij kijken verward.

Ik schud mijn hoofd en probeer terug te keren naar de realiteit. 

Mijn adem blijft steken in mijn keel. 

Mijn handen grijpen een papieren zak alsof het een luxeproduct is. 

Gefeliciteerd — ik ben officieel aan het hyperventileren.

Het ergste?

Ik weet dat deze angsten belachelijk zijn.

En juist daarom leven ze zo goed in mijn hoofd.

Ik zeg tegen mezelf dat ik moet gaan hardlopen.

In plaats daarvan zit ik ineens op de bank.

De tv gaat aan. Grote rode beroemde letters verschijnen.

Breaking news: de wereld vergaat nog steeds.

Ik neem een slok liquid gold en verdrink zachtjes in de stilte van mijn eigen bestaan.

Rock bottom is niet het einde.

Het is gewoon het moment waarop je beseft dat je leeft, bang bent, sarcastisch, en op de een of andere manier nog steeds hier — terwijl Vikingen herrijzen, dolfijnen ontsnappen en de planeet draait alsof er niets is gebeurd.

En morgen?

Morgen begin ik misschien eindelijk aan mijn bucketlist.

Of misschien ga ik hardlopen ergens naartoe waar al mijn zorgen verdwijnen.