Veertig miljoen zorgen

Eigenlijk is er niets aan de hand.

Behalve dat ik me druk maak over de onoverzichtelijke online wereld van maar liefst veertig miljoen spelletjes op Roblox.

Google het maar.

Het getal is niet verzonnen.

Houd je adem maar even in.

En bedenk dan dat jij nog te jong bent voor social media-accounts.

Want anders had ik niet veertig miljoen zorgen, maar veertig miljoen én vier.

Plus de buitenwereld.

En jij. Alleen op de fiets.

Soms kan ik letterlijk niet ademen bij de gedachte dat ik je niet altijd zal kunnen beschermen.

Daarom parkeer ik dit soort gedachten onder de noemer belemmerende gedachten —

zoals dat in vaktermen zo mooi heet.

Niet druk maken.

Leven.

Helpende gedachten creëren.

Nou, daar gaan we dan.

Het voordeel voor jou — vogelvrij in een digitale wereld waarvan ikzelf alleen het topje van de ijsberg ken — is dat je zomaar geronseld kan worden …

Nee.

Dit is geen helpende gedachte.

De helpende gedachte is deze:

dat jij later, als je groot bent, een ICT’er wordt.

Gespecialiseerd in cybercrime en ethical hacking.

Iemand die niet alleen de planeet redt, maar óók nog een indrukwekkende bankrekening opbouwt.

Geen zorgen over morgen.

Punt uit.

Met dit soort sarcastische copingmechanismen sleep ik mezelf door jouw jeugd en houd ik mijn realistische angsten op veilige afstand.

Het beheerst me niet —

Maar wanneer ik zie dat jij in je korte leventje online al beter de weg weet dan ik, wordt de bezorgde ouder in mij wakker.

Maar goed.

Wat gebeurde er die dag dat jij, in een opwelling van paniek en tot mijn grote vreugde, je Roblox-account verwijderde?

Ik had drie dagen geen zorgen.

Wat een rust.

Helaas zakt de schrik bij jou snel weg en blijkt Brookhaven uiteindelijk belangrijker dan de Forsaken-kinderlokkers die onlangs het nieuws haalden.

En niet alleen deze groep sadistische jongens — die waarschijnlijk nooit genoeg moederliefde hebben gekend —

maar ook die ene twintigjarige sadist die kwetsbare kinderen zó ver dreef dat het zelfs te laat was om 113 te bellen.

Het was je oma, die me vertelde wat ze nu weer op het nieuws heeft gehoord.

Natuurlijk was ik nieuwsgierig.

En deze keer schrok ik oprecht.

Dit heeft niets met helikopterouderschap te maken.

Dit is een reële bedreiging.

De groep Forsaken, waar ik het nu over heb, is te herkennen aan een ster met een typerend teken.

Jij had me overgehaald om samen met jou Roblox te spelen.

Ik vind er niets aan, maar ja — je wilt weten wat je kind uitspookt.

Dus daar lopen we in een of ander portaal.

Jij wilt dat ik je volg, maar jeetje… wat ben ik onhandig.

Ik doe maar wat, in de hoop dat het poppetje überhaupt gaat lopen.

Op de een of andere manier draai ik mijn poppetje om.

180 graden.

En daar zie ik het.

Op de vloer van de hal waar ik me bevind:

een ster.

Mijn hersenen leggen onmiddellijk de link met die kinderlokkers.

Mijn hart schiet in mijn keel.

Ik schrik me volledig de tandjes.

In een impuls roep ik:

“Krijg nou wat.”

Jij vraagt wat er aan de hand is.

We kijken samen.

Vergelijken de ster met het Forsaken-embleem.

Het wijkt af.

Maar het is al te laat.

Jij bent geschrokken door mijn reactie

en verlaat onmiddellijk het spel.

Roblox wordt linea recta verwijderd.

Aan de ene kant is dat natuurlijk heel goed.

Maar zo zie je maar weer hoeveel invloed mijn gedrag als ouder op jou heeft.

En juist dáár schuilt ook een kracht

waarvan ouders zich te weinig bewust zijn.

Hier valt winst te behalen.

Niet door angst.

Maar door nabijheid.

Door samen te kijken.

Samen te schrikken.

En samen weer adem te halen.

Ik ben hier.

Ook als ik het soms zelf spannend vind.

Maar laat ik eerlijk tegen je zijn: dit gevoel van kwetsbaarheid ontstond al toen je nog in mijn buik zat.

Op dat moment drong het pas echt tot me door wat ik mezelf had aangedaan.

Waar ik vroeger vrij ongestoord, licht egoïstisch, alleen over mijn eigen shit hoefde na te denken, wist ik toen nog niet hoeveel intenser het leven zou worden.

Dat er gevaren bestaan die ik nooit zag

tot de dag van jouw geboorte.

En hier zit ik nu, met thema’s

die jou niet wakker houden ’s nachts,

maar mij wel.

Jij ziet avontuur en bent nieuwsgierig.

Net als ik vroeger was.

Vol vertrouwen, zonder bijsluiter.

Maar dat was ooit de zorg van mijn moeder.

En nu heb ik haar baan.

Zonder opleiding ☺️