Op blaren door de Brandstofcrisis

Dat iets banaals en tegelijk noodzakelijks als het tanken van je auto tegenwoordig nóg frustrerender is geworden dan het betalen van de vaste lasten, deelt denk ik bijna iedereen.

Behalve de fietsers — en de mensen die hun auto gewoon aan de laadpaal kunnen hangen en natuurlijk diegenen die het gewoon kunnen betalen.

De een z'n dood is de ander z'n brood

En mensen die hiervan profiteren en slapend nog rijker worden. Van die groep mensen zijn er nogal een groot aantal die het lastig vinden om in het algemene belang van de mensheid hun eigen belang opzij te zetten.

Operation Epic Fury begint bij mij in te dalen en ik voel Fury inderdaad opstaan en ze wil in verzet, maar zelfs dat mag al niet meer, dus ze gaat zitten en doet netjes haar ademoefeningen.

Welkom in het tijdperk waarin egoïsme openbaar gepresenteerd wordt op het wereldtoneel en toeschouwers niet voor een kaartje hoeven te betalen. Nee, nee, wij mogen de show dagelijks bekijken en ervoor betalen.

Ergens vanaf de achterste rij, met ruis en kijkwijzerbeperkingen om niet nog meer paniek te zaaien.

Wereldtoneel genre horrific

Maar goed, het wereldtoneel even terzijde. De boodschap is dat wij voorlopig op de blaren blijven zitten: “Hier gaan we voorlopig niets aan doen.”

Ik ervaar plaatsvervangend het gevoel van onrecht en onmacht — zeker als ik denk aan hardwerkend Nederland, mantelzorgers en mensen die simpelweg afhankelijk zijn van vervoer.

Medisch afhankelijk, ouders op leeftijd op honderd kilometer afstand, werk buiten de regio, ouderschap op afstand. Redenen zat om niet de luxe te hebben om op de fiets of het ov over te stappen.

Mensen die het niet breed hebben. Die hun buffer juist op dit moment nog meer moeten gebruiken, terwijl vóór de crisis het spaargeld van veel mensen al als sneeuw voor de zon begon te verdwijnen.

Maar goed, het is wat het is.

We zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Want laten we eerlijk zijn: het gaat allang niet meer alleen om benzine.

De geopolitieke onrust heeft iedereen in zijn greep en zolang de heren niet van ophouden weten, zijn wij de gebeten hond.

Wij mogen van geluk spreken, dat wij (nog) niet de grootste klappen vangen.

En te bedenken dat dit al pijn doet.

Wij kunnen alleen hopen dat dit kabinet wel werk levert en verantwoordelijkheid neemt voor het vertrouwen dat Nederland in hen heeft uitgesproken.

Tot nu toe ben ik persoonlijk absoluut nog niet overtuigd, maar aangezien Fury toch stil moet zitten, kijk ik het tafereel aan, bereid om ook Epic te worden als het moet en op te staan om...

Blijf zitten, Mo, adem in!

Is zwijgen echt goud of is zwijgen echt laf?

Misschien moeten de bezem maar weer tevoorschijn komen en gaan we terug naar… ja, naar vroeger.

Toen een beetje “witchcraft” je nog op de brandstapel kon brengen.

Nu liggen we zelf op de brandstofstapel en zien hoe iedere dag mensen hun leven moeten laten voor de rijkdom en het gemak van comfort die niet meer weg te denken valt.

Kijk mij dan: €50 armer en — yes — een halve tank rijker. Gezond en in leven.

Ik wel ja.

Praten lucht op, maak van je hart geen moordkuil

Sarcasme en cynisme staan bekend als copingstijlen. Dat gaat helemaal vanzelf en is niet iets om schaamte bij te voelen.

Ik ben van mening dat het belangrijk is om jezelf te blijven uiten, ook al blijft de onmacht bestaan.

Sarcasme is geen bitterheid, maar gewoon een druppeltje humor uit een boze kern die graag even haar zwartgalligheid wil uitkotsen om daarna terug in de rij te gaan om

datgene te doen wat we altijd doen.

Gewoon Leven.